​சிதம்பரம் ஒரு ஓய்வுபெற்ற அரசு அதிகாரி. தன் வாழ்நாள் சேமிப்பில் ஒரு பிரம்மாண்டமான பங்களாவைக் கட்டியிருந்தார். அந்த வீட்டின் எடுப்பான தோற்றத்திற்கு அழகூட்டுவது அதன் முன்னே இருந்த ஒரு பெரிய வேப்பமரம். கோடையில் அந்த மரம் தரும் குளிர்ச்சி அலாதியானது. ஆனால், சிதம்பரத்திற்கு அந்த மரம் ஒரு தலைவலியாகவே தெரிந்தது.

​காரணம், அந்த மரத்தின் நிழலில் தினமும் மதியம் ஒரு முதியவர் பழக்கூடையை வைத்து வியாபாரம் செய்து வந்தார். அவர் பெயர் மாணிக்கம். "என் வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்து வியாபாரம் செய்வதா? இது என்ன பொதுச்சொத்தா?" என்று சிதம்பரம் அடிக்கடி மாணிக்கத்திடம் சண்டையிடுவார். ஒருநாள் கோபத்தின் உச்சத்துக்கே சென்ற சிதம்பரம், "நாளைக்கு நீ இங்கே இருந்தால் உன் கூடையை தூக்கி எறிந்துவிடுவேன்" என்று எச்சரித்தார்.

​மனம் வருந்திய மாணிக்கம், அடுத்த நாள் அங்கிருந்து நகர்ந்து, வெகுதூரத்தில் இருந்த ஒரு மொட்டை வெயிலில் தன் கடையை வைத்தார். சிதம்பரத்திற்கு இப்போது நிம்மதி. தன் கார் ஷெட்டில் அமர்ந்து பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

​அன்று மதியம் திடீரென வானம் இருண்டது. பயங்கரமான சூறாவளிக் காற்றுடன் மழை பிடித்துக்கொண்டது. அப்போது எதிர்பாராத விதமாக மின்னல் தாக்கியதில், சிதம்பரத்தின் வீட்டுக்கு வெளியே இருந்த மின்மாற்றி (Transformer) வெடித்து சிதறியது. அந்த அதிர்ச்சியில் சிதம்பரத்தின் காருக்குள் ஏதோ மின் கசிவு ஏற்பட்டு, கார் எரியத் தொடங்கியது. ஷெட்டிற்குள் இருந்த தீ, மெல்ல மெல்ல வீட்டின் முன் பக்கத்திற்குப் பரவ ஆரம்பித்தது.

​சிதம்பரம் பதறிப்போய் சத்தமிட்டார். ஆனால் அந்தப் பெருமழையில் யாருக்கும் அவர் குரல் கேட்கவில்லை. அக்கம்பக்கத்தினர் அனைவரும் கதவை மூடிக்கொண்டு உள்ளே இருந்தனர். அப்போது, தூரத்தில் மழையில் நனைந்தபடி ஓடி வந்தார் மாணிக்கம்.

​தன் பழக்கூடையை மூடி வைத்திருந்த பெரிய தார்பாய் துணியை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவந்த அவர், எரியும் காரின் மீது அதைப்போட்டு தீயை அணைக்க முயன்றார். அக்கம் பக்கத்தினரையும் உதவிக்கு அழைத்தார். ஒரு வழியாகத் தீ அணைக்கப்பட்டது.

​மழை நின்ற பிறகு, கருகிய துணியுடன் நின்றிருந்த மாணிக்கத்தைப் பார்த்தார் சிதம்பரம். தான் விரட்டியடித்த அதே மனிதர் தான், தன் வீட்டைப் பெரும் விபத்திலிருந்து காப்பாற்றியிருக்கிறார் என்பதை உணர்ந்தார்.

​"என்னை மன்னிச்சிடுங்க மாணிக்கம்... மரத்து நிழல் வேணும்னு ஆசைப்பட்ட உங்களை நான் வெயில்ல துரத்தினேன். ஆனா நீங்க என் கஷ்டத்துல ஓடி வந்திருக்கீங்க" என்று நெகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

​மறுநாள் காலை, அந்த வேப்பமரத்தடியில் மாணிக்கம் பழங்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தார். இப்போது அவருக்குப் பின்னால் ஒரு சிறிய பெஞ்சும், குடிநீரும் வைத்திருந்தார் சிதம்பரம்.