“சோகத்திலும் நீ எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாய் தெரியுமா? உன் கன்னங்கள் பளிங்கு மாதிரி பளபளக்கின்றன. உன் முகத்தில் என் முகத்தைப் பார்க்கலாம் போலிருக்கிறது. பக்கத்தில் நீ இருந்தால், உன் இரு கன்னங்களிலும் மாறி மாறி முத்தங்கள் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பேன். உன் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்துக்கொண்டு கொஞ்சிக்கொண்டே இருப்பேன்!”

அலைபேசியில் அவன் அனுப்பிய செய்தியைப் படித்தவளின் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது.

“ஒருவேளை அருகில் இருந்தால் போரடித்துவிடுமோ, யார் கண்டது?” என்று ஒரு நாள் அவள் குறும்பாகக் கேட்டாள்.

“அதெல்லாம் நடக்காது. நீ கிடைத்தால் என் வாழ்க்கையே சொர்க்கமாகிவிடும்!” என்றான் அவன்.

அவன் சொன்னதை அவள் நம்பினாள்.

அவன் திருமணமானவன். அவளும் திருமணமானவள்.

அவர்கள் சந்தித்ததே இல்லை. அலைபேசியில் பரிமாறிக்கொண்ட இனிய வார்த்தைகள்தான் அவர்களுக்கிடையேயான நெருக்கம். இருவரும் தங்கள் வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு குறை இருப்பதாக நினைத்தார்கள். அந்தக் குறையை மற்றவரால் மட்டுமே நிறைவு செய்ய முடியும் என்றும் நம்பினார்கள்.

அவன் வீட்டில், அவன் மனைவி அவனுக்குப் பிடித்த உணவைச் சமைத்துக் காத்திருந்தாள்.

“ஏங்க, சாப்பிட வாங்க!”

“எப்பப் பார்த்தாலும் அதே பேச்சு! கொஞ்ச நேரம் நிம்மதியாக இருக்க விடேன்!” என்று எரிந்து விழுந்தான்.

அவள் அமைதியாக உணவைப் பரிமாறினாள்.

அதே நேரத்தில் அவனுடைய அலைபேசியில் செய்தி வந்தது.

“சாப்பிட்டீங்களா? நேரத்துக்கு சாப்பிடுங்க. உங்கள் உடம்பைப் பார்த்துக்கோங்க!”

அவன் முகம் மலர்ந்தது.

அவனுக்காக அக்கறையுடன் காத்திருந்த மனைவியின் வார்த்தைகள் அவனுக்குப் பழக்கப்பட்டதாகத் தோன்றின. தூரத்தில் இருந்து வந்த சில வரிகளோ அவனுக்குப் புதிதாகவும் இனிமையாகவும் இருந்தன.

ஒருநாள் அவன் அலைபேசியை வீட்டிலேயே மறந்துவிட்டுச் சென்றான்.

அதை எடுத்துவைக்க வந்த மனைவியின் கண்களில் ஒரு செய்தி தென்பட்டது.

“நீ அருகில் இருந்தால், உன் கன்னங்களில் மாறி மாறி முத்தமிட்டுக்கொண்டே இருப்பேன். உன் மடியில் படுத்துக்கொண்டு கொஞ்சிக்கொண்டே இருப்பேன்!”

அவளுடைய விரல்கள் நடுங்கின.

செய்திகளைத் தொடர்ந்து படித்தாள். ஒவ்வொரு வரியும் அவளுடைய மனத்தில் ஒரு காயத்தை ஏற்படுத்தியது.

அவள் அழவில்லை.

அவன் திரும்பி வந்ததும் அலைபேசியைக் கையில் கொடுத்தாள்.

“உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமானவரிடமிருந்து செய்திகள் வந்திருக்கின்றன. பதில் அனுப்ப மறந்துவிடாதீர்கள்!”

அவன் முகம் வெளிறியது.

“நீ இதையெல்லாம் படித்துவிட்டாயா?”

“ஆம்,” என்றாள் அவள்.

சிறிது நேரம் மௌனம் நிலவியது.

“நான் இத்தனை ஆண்டுகளாக உங்களுக்காகச் செய்ததெல்லாம் உங்களுக்குச் சாதாரணமாகிவிட்டது. ஆனால், உங்களை நேரில் பார்த்திராத ஒருவர் சொல்லும் வார்த்தைகள் மட்டும் இவ்வளவு இனிக்கின்றனவா?”

அவள் குரலில் கோபத்தைவிட ஏமாற்றமே அதிகமாக இருந்தது.

அவன் பதில் சொல்லவில்லை.

அவள் அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.

அன்று இரவு அவனால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை.

அலைபேசியில் மீண்டும் ஒரு செய்தி வந்தது.

“என்னை நினைத்தீர்களா?”

அவன் செய்தியைப் பார்த்தான். பதில் எழுதத் தொடங்கினான். பிறகு அழித்துவிட்டான்.

மீண்டும் எழுதினான். மீண்டும் அழித்தான்.

இறுதியில் அலைபேசியை அணைத்துவைத்தான்.

சமையலறையில் அவன் மனைவி அவனுக்காகத் தண்ணீர் எடுத்து வைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“சாப்பிட்டாயா?” என்று அவன் கேட்டான்.

அவள் வியப்புடன் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

“நீங்கள் சாப்பிட்ட பிறகுதான் சாப்பிடலாம் என்று இருந்தேன்.”

அவன் அவளைப் பார்த்தான்.

எத்தனை ஆண்டுகளாக அவள் அவனுக்காகக் காத்திருக்கிறாள்! அவனுடைய விருப்பங்களையும் தேவைகளையும் நினைவில் வைத்திருக்கிறாள்! அவன் கவனிக்காதபோதும் அவனுடைய நலனில் அக்கறை காட்டியிருக்கிறாள்!

ஆனால், அவள் அருகில் இருந்ததால் அவளுடைய அன்பின் அருமை அவனுக்குத் தெரியாமல் போய்விட்டதோ?

அவனுக்குள் ஏதோ ஒன்று உறுத்தியது.

அவன் அவளை அழைக்க உதடுகளைத் திறந்தான். ஆனால், வார்த்தைகள் வரவில்லை.

அவள் வழக்கம்போலத் தன் வேலைகளைத் தொடர்ந்தாள்.

சன்னலுக்கு வெளியே ஒரு குரங்கு கிளையில் அமர்ந்திருந்தது. அடுத்த கணம் இன்னொரு கிளைக்குத் தாவியது. அங்கிருந்து வேறொரு கிளையைப் பார்த்தது.

அருகிலிருந்த கிளையில் பழுத்த கனி ஒன்று தனியாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.

குரங்கு அதைக் கவனித்ததா?

அல்லது இன்னொரு கிளையில் ஏதோ சிறப்பாக இருக்கிறது என்று நினைத்ததா?

அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

அவன் பார்வை மட்டும் அந்தப் பழுத்த கனியிலேயே வெகுநேரம் நிலைத்திருந்தது.