​அந்தக் கிராமத்துப் பள்ளியில் மதிய உணவு இடைவேளை விடப்பட்டது. எல்லா மாணவர்களும் உற்சாகமாகத் தங்கள் உணவுப் பைகளை எடுத்துக் கொண்டுமரத்தடிக்கு ஓடினார்கள். ஆனால், கதிரவன் மட்டும் மெதுவாகத் தனது பையை எடுத்துக்கொண்டு வகுப்பறையின் மூலைக்குச் சென்றான்.

​அவன் பையில் ஒரு பழைய துருப்பிடித்த சில்வர் டிபன் பாக்ஸ் இருந்தது. அதைத் திறந்தால் உள்ளே எதுவுமே இருக்காது என்பது அவனுக்குத் தெரியும். கடந்தமூன்று நாட்களாக அவன் வீட்டில் அடுப்பு எரியவில்லை. கூலி வேலைக்குச் செல்லும் அவன் அம்மாவுக்குக் காய்ச்சல், வேலைக்குச் செல்ல முடியவில்லை.

​மற்ற மாணவர்கள் சாப்பிடும் சத்தம் கதிரவனுக்குக் கேட்டது. பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. தன் பசியை மறைக்க அவன் ஒரு தந்திரம் செய்தான். காலி டிபன்பாக்ஸில் ஸ்பூனை வைத்து எதையோ சாப்பிடுவது போலச் சத்தம் எழுப்பினான். மற்றவர்கள் அவன் பட்டினி கிடப்பதைப் பார்த்துப் பரிதாபப்படுவதை அவன்விரும்பவில்லை. வறுமையைக் காட்டிலும் அவனிடம் இருந்த 'சுயமரியாதை' பெரியதாக இருந்தது.

​அப்போது, அந்தப் பள்ளியின் ஆசிரியர் மாதவன் அங்கே வந்தார். அவர் கதிரவனை நீண்ட நாட்களாகக் கவனித்து வருகிறார். கதிரவனின் வாடிய முகமும், காய்ந்த உதடுகளும் அவனுக்குப் பின்னால் இருக்கும் வறுமையை அவருக்கு உணர்த்தின.

​ஆசிரியர் மெதுவாக கதிரவன் அருகில் சென்று அமர்ந்தார். "கதிரவா, இன்று என் வீட்டில் விசேஷம். நிறைய சாப்பாடு கொண்டு வந்துவிட்டேன். என்னால்தனியாகச் சாப்பிட முடியாது, எனக்கு உதவி செய்வாயா?" என்று அன்புடன் கேட்டார்.

​கதிரவன் தயங்கினான். ஆசிரியர் மீண்டும் வற்புறுத்தி, தன் உணவைப் பகிர்ந்து கொண்டார். அது வெறும் உணவு மட்டுமல்ல, ஒரு சிறுவனுக்குக் கிடைத்தமாபெரும் நம்பிக்கை. சாப்பிட்டு முடித்ததும் ஆசிரியர் அவனிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் கூறினார்:

​"கதிரவா, வறுமை என்பது ஒரு தற்காலிகமான மேகம் போன்றது. அது உன் சூரியனை மறைக்கலாம், ஆனால் அழித்துவிட முடியாது. கல்விமட்டும்தான் இந்த வறுமையை உடைக்கும் ஒரே ஆயுதம்."

​ஆசிரியர் வெறும் பேச்சோடு நிற்காமல், கதிரவனின் அம்மாவுக்கு மருத்துவ உதவி செய்யவும், அவனுக்குத் தேவையான புத்தகங்களை வாங்கித் தரவும் ஏற்பாடுசெய்தார். பல வருடங்கள் கழித்து, அதே கிராமத்தில் ஒரு பெரிய மருத்துவமனை திறக்கப்பட்டது. அதைத் திறந்தவர் வேறு யாருமல்ல, ஒரு காலத்தில் காலிடிபன் பாக்ஸுடன் அமர்ந்திருந்த டாக்டர் கதிரவன்.