ஸ்பெயின் மற்றும் அர்ஜென்டினா இடையிலான மோதல் இந்த ஆண்டின் தொடருக்கு ஒரு பொருத்தமான இறுதிப் போட்டியாக அமைகிறது.

அரை இறுதியில் பிரான்ஸ் அணியை 2-0 என்ற கணக்கில் வீழ்த்தி ஸ்பெயின் உலகம் முழுவதையும் பேச வைத்தது. கைலியன் எம்பாப்பே, மைக்கேல் ஒலிஸ் மற்றும் உஸ்மான் டெம்பலே ஆகியோரின் புகழ்பெற்ற தாக்குதல் கூட்டணியை கிட்டத்தட்ட செயலிழக்கச் செய்ததே அந்த வெற்றியின் சிறப்பம்சமாகும்; ஃபேபியன் ரூயிஸ் மற்றும் குறிப்பாக ரோட்ரி ஆகியோர் மத்திய களத்தில் (midfield) மிகச்சிறந்த ஆட்டத்தை வெளிப்படுத்தி அணியின் முழு ஆதிக்கத்தை உறுதி செய்தனர்.

பிரான்ஸ் பயிற்சியாளர் டிடியர் டெஷாம்ப்ஸால் மத்திய களத்தில் தந்திரோபாய ரீதியாகவும் (மற்றும் வீரர்களின் எண்ணிக்கையிலும்) ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை, அதுவே அவர்களுக்குப் பின்னடைவை ஏற்படுத்தியது. அதேபோல், டானி ஓல்மோவின் 'ஒன்-டச்' (one-touch) ஆட்டத்தையோ அல்லது யமாலின் வேகம் மற்றும் நேரடித் தாக்குதல் பாணியையோ அவர்களால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

அர்ஜென்டினா அதே தவறைச் செய்யாது. மெஸ்ஸியுடன் வீரர்கள் விரைவாக இணைந்து செயல்படும் வகையில் மைதானத்தின் மையப்பகுதியை அதிக எண்ணிக்கையிலான வீரர்களைக் கொண்டு நிரப்பும் பாணியை இந்த அணி கொண்டுள்ளது; மேலும், எதிரணியின் ஆட்ட வேகத்தைக் குலைக்கச் சிறிய தவறுகளைச் (fouls) செய்வது அவர்களின் ஆட்டத்தின் ஒரு முக்கிய ஸ்டராடிஜி. ஸ்பெயின் அணி பதற்றமடையாமல் அதைச் சமாளிக்குமா?

அதுதான் இங்குள்ள முக்கிய கேள்வி; இதை 60 அல்லது 70 நிமிடங்கள் மட்டும் சிறப்பாகச் செய்தால் போதாது, முழு 90 நிமிடங்களும் அதைச் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், இந்தத் தொடரில் ஆட்டத்தின் இறுதி நேரத்தில் எதிரணியை முற்றுகையிட்டு ஆதிக்கம் செலுத்துவதில் 'லா அல்பிசெலஸ்டே' (அர்ஜென்டினா) அணிக்குச் சிறப்பான சாதனை உள்ளது; கேப் வெர்டே, எகிப்து, சுவிட்சர்லாந்து மற்றும் இங்கிலாந்து ஆகிய அணிகளின் தோல்விகளே இதற்குச் சான்று.

ஆட்ட நேரம் முடிந்து கொண்டிருக்கும் இக்கட்டான சூழலில், மெஸ்ஸி மற்றும் அவரது குழுவினர் என்ன மாதிரியான அதிசயங்களை நிகழ்த்த வல்லவர்கள் என்பது வியக்கத்தக்கது.

இந்தப் போட்டி அதிரி புதிரியாக இருக்கும் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை.