சென்னையின் பரபரப்பான ஐடி நிறுவனத்தில் ப்ராஜெக்ட் மேனேஜராகப் பணிபுரியும் கௌதமிற்கு, வாழ்க்கை என்பது காலையில் அலாரம் அடிப்பதில் தொடங்கி, இரவு லேப்டாப்பை மூடுவதோடு முடிந்துவிடும் ஒரு சக்கரம். அவனது டைரியில் 'விடுமுறை' என்ற சொல்லே கிடையாது. ஆனால், ஒரு நாள் அவனது நெருங்கிய நண்பன் வருண் கொடுத்த ஒரு பழைய புகைப்படம் கௌதமின் மனதை அசைத்துப் பார்த்தது. அது பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கல்லூரி காலத்தில் அவர்கள் கொடைக்கானலில் எடுத்த புகைப்படம்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த கௌதமின் சிரிப்பில் ஒரு சுதந்திரம் இருந்தது. இன்று கண்ணாடியில் பார்க்கும் கௌதமின் முகத்தில் இருப்பது வெறும் சோர்வு மட்டுமே. உடனே ஒரு முடிவெடுத்தான். அடுத்த ஒரு வாரம் அவனது போன் சுவிட்ச் ஆஃப் செய்யப்படப் போகிறது. அவனது இலக்கு: இமயமலை.

டெல்லியில் இருந்து மணாலி செல்லும் பேருந்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, கௌதமுக்கு ஒருவித பதற்றம் இருந்தது. "வேலையை விட்டுவிட்டு இப்படி வந்தது சரியா?" என்ற சந்தேகம் அவ்வப்போது எட்டிப்பார்த்தது. ஆனால், பேருந்து மலைப்பாதைகளில் ஏற ஏற, ஜன்னல் வழியே தெரிந்த பியாஸ் நதியின் சத்தமும், குளிர்ந்த காற்றும் அவன் மனதிலிருந்த பாரத்தை மெல்ல மெல்லக் குறைக்கத் தொடங்கின.

மணாலியை அடைந்ததும், கௌதம் வழக்கமான சுற்றுலாப் பயணிகள் செல்லும் இடங்களுக்குச் செல்லாமல், 'கசோல்' என்ற இடத்திற்குச் செல்லத் தீர்மானித்தான். அங்குள்ள 'பார்வதி பள்ளத்தாக்கு' அதன் அமைதிக்குப் பெயர் பெற்றது. ஒரு சிறிய ஹோட்டலில் தங்கிய அவன், மறுநாள் காலையில் அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய கிராமத்திற்கு டிரெக்கிங் செல்ல முடிவெடுத்தான்.

காலை ஐந்து மணிக்கே நடைப்பயணத்தைத் தொடங்கினான் கௌதம். சூரியன் இன்னும் முழுமையாக எட்டிப்பார்க்கவில்லை. பனிமூட்டம் அவன் பாதையை மறைத்துக் கொண்டிருந்தது. சுமார் இரண்டு மணி நேர நடைக்குப் பிறகு, ஒரு சிறிய ஓடையின் ஓரம் ஒரு முதியவர் அமர்ந்து டீ குடித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். அவர் பெயர் 'பாபாஜி' என்று அங்கிருப்பவர்கள் அழைத்தனர்.

கௌதம் அவரிடம் சென்று பேச்சுக் கொடுத்தான்.

"ஏன் இவ்வளவு உயரத்தில் தனியாக இருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டான்.

அந்த முதியவர் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார், "தம்பி, இந்த மலையில் யாரும் தனியாக இருப்பதில்லை. நீ உன் நகரத்தில் இருக்கும்போதுதான் கூட்டத்திற்கு நடுவிலும் தனியாக இருந்தாய். இங்கே இந்த மரங்கள், பாறைகள், காற்று என எல்லாமே உன்னிடம் பேசும். நீ கேட்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும் அவ்வளவுதான்."

அந்த வார்த்தைகள் கௌதமைச் சிந்திக்க வைத்தன. நாம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்போது நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் அழகான விஷயங்களை எப்படிக் கவனிக்கத் தவறுகிறோம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

தொடர்ந்து நடந்த கௌதம், 'கீர்க்கங்கா' (Kheerganga) என்ற இடத்தை அடைந்தான். அது ஒரு மாயாஜால உலகம் போல இருந்தது. சுற்றிலும் பனி படர்ந்த மலைச்சிகரங்கள், நடுவே இயற்கை வெந்நீர் ஊற்றுகள். அந்த ஊற்றில் இறங்கிக் குளித்தபோது, அவன் உடலில் இருந்த சோர்வு மட்டுமல்ல, கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாகச் சுமந்திருந்த மன அழுத்தமும் கரைந்து போவதை உணர்ந்தான்.

அன்று இரவு, அங்கிருந்த ஒரு கூடாரத்தில் தங்கியபோது, வானத்தில் கோடிக்கணக்கான நட்சத்திரங்கள் மின்னின. சென்னையில் ஒரு நட்சத்திரத்தைக் காண்பதே அரிது. ஆனால் இங்கே, பால்வெளி மண்டலமே (Milky Way) அவன் கண்களுக்குத் தெரிந்தது.

"பணம் சம்பாதிக்கும் வேகத்தில் நாம் எதைப் பறிகொடுக்கிறோம் என்பது நமக்குத் தெரிவதே இல்லை. ஒரு அமைதியான இரவு, ஒரு கோப்பை சூடான தேநீர், மின்னும் நட்சத்திரங்கள் - இவைதான் உண்மையான செல்வம்."

பயணத்தின் ஐந்தாம் நாள், கௌதம் ஒரு சிறிய மலைக்கிராமத்தில் தங்கியிருந்தபோது, அங்கிருந்த ஒரு சிறுமி தன்னிடமிருந்த ஒரு சிறிய கல்லை அவனிடம் கொடுத்தாள். அது ஆற்றில் அடித்து வரப்பட்ட மென்மையான, அழகான வண்ணங்களைக் கொண்ட ஒரு கல்.

"இதை ஏன் எனக்குக் கொடுக்கிறாய்?" என்று கேட்டான் கௌதம்.

அதற்கு அந்தச் சிறுமி, "நீங்கள் உங்கள் ஊருக்குப் போகும்போது இதை எடுத்துச் செல்லுங்கள். எப்போதெல்லாம் உங்களுக்குக் கோபம் வருகிறதோ அல்லது கஷ்டமாக இருக்கிறதோ, அப்போதெல்லாம் இந்த மலையின் ஞாபகம் வரட்டும்," என்றாள்.

அந்தச் சிறுமிக்குத் தெரிந்த வாழ்க்கை ரகசியம் கூட தனக்குத் தெரியவில்லை என்பதை நினைத்து கௌதம் வியந்தான். அந்தச் சிறிய கல் அவனுக்கு ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்பித்தது.

ஒரு வாரம் முடிந்து கௌதம் மீண்டும் சென்னை திரும்பினான். அவன் தோற்றம் மாறவில்லை, ஆனால் அவன் பார்வை மாறியிருந்தது. ஏர்போர்ட்டில் இறங்கியதும் அவன் முதலில் செய்த காரியம், தன் மேலதிகாரியிடம் பேசி, "இனிமேல் வார இறுதி நாட்களில் நான் வேலை செய்ய மாட்டேன், எனக்கு என்று நேரம் தேவை," என்று உறுதியாகக் கூறியதுதான்.

இப்போது அவன் மேசையில் லேப்டாப்புக்கு அருகில் அந்தச் சிறுமி கொடுத்த வண்ணக் கல் இருக்கிறது. வேலையின் இடையில் மன அழுத்தம் ஏற்படும்போது, அவன் அந்தச் சிறுமியையும், பாபாஜியின் பேச்சையும், அந்தப் பனி மலைகளையும் நினைத்துப் பார்ப்பான்.

பயணங்கள் என்பது வெறும் இடங்களைப் பார்ப்பது மட்டுமல்ல; அவை நம்மை நாமே கண்டுகொள்ளும் ஒரு வழி. கௌதமின் இந்தப் பயணம் அவனுக்கு ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்தியது: வாழ்க்கை என்பது ஓடிப் பிடிக்கும் பந்தயமல்ல, அது ஒவ்வொரு நொடியையும் ரசித்து வாழ வேண்டிய ஒரு கவிதை.

இன்று கௌதம் அடிக்கடி பயணம் செய்கிறான். ஆனால் இப்போது அவன் எதையும் தேடிச் செல்வதில்லை. ஒவ்வொரு பயணத்திலும் தன்னையே கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கண்டெடுத்து வருகிறான். அந்த மலைகள் அவனுக்குக் கொடுத்த அமைதி, இன்றும் அவன் இதயத்தில் ஒரு மூலையில் நதியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.