லிட்டில் இந்தியா பகுதியில் உள்ள ஒரு சிறிய உணவகத்தில் மேஜைகளைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தான் கவின். 15 வயதே ஆன கவினுக்கு, படிப்பு ஒரு கனவாகவே இருந்தது. அவனது தந்தை ஒரு கட்டுமானத் தொழிலாளி, ஒரு விபத்தில் கால் ஊனமுற்றதால், குடும்ப பாரம் முழுதும் கவினின் தோள்களில் விழுந்தது. தமிழகத்தின் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த அந்தக் குடும்பம், பிழைப்புக்காகச் சிங்கப்பூர் வந்திருந்தது.

​ஒரு நாள் மாலை நேரம், உணவகத்தில் கூட்டம் அலைமோதியது. ஒரு வசதி படைத்த பெரியவர், தனது குடும்பத்துடன் அமர்ந்து உணவருந்திவிட்டுச் சென்றார். அவர் சென்ற பிறகு மேஜையைத் துடைக்கச் சென்ற கவின் திடுக்கிட்டான்.

மேஜையின் அடியில் ஒரு கருப்பு நிறத் தோல் பை (Wallet) கிடந்தது. கவின் அதைத் திறந்து பார்த்தான். உள்ளே:

​அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த சிங்கப்பூர் டாலர் நோட்டுகள் (சுமார் 10,000 டாலர் இருக்கலாம்.).

​பல கிரெடிட் கார்டுகள் மற்றும் முக்கியமான அடையாள அட்டைகள்.

​ஒரு விலை உயர்ந்த வைர மோதிரம்.

​கவினின் கைகள் நடுங்கின. அந்தப் பணத்தை வைத்துக் கொண்டால், அவன் தந்தையின் காலில் அறுவை சிகிச்சை செய்துவிடலாம், மீண்டும் பள்ளிக்குச் செல்லலாம். அவனது வறுமை அவன் காதில் "எடுத்துக்கொள்" என்று ஓதியது. ஆனால், அவன் தந்தை எப்போதும் சொல்லும் ஒரு வார்த்தை அவன் நினைவுக்கு வந்தது: "பசி எடுத்தாலும் பிறர் உழைப்பில் வந்த ஒரு காசும் நம் வயிற்றுக்குள் போகக்கூடாது."

​கவின் உடனே அந்தப் பையை எடுத்துக்கொண்டு தன் முதலாளியிடம் ஓடினான். "ஐயா, அந்தப் பெரியவர் இதை விட்டுச் சென்றுவிட்டார், எப்படியாவது அவரிடம் சேர்த்துவிடுங்கள்" என்றான். முதலாளி வியப்புடன் அந்தப் பையைப் பெற்றுக்கொண்டார்.

​அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்தில், அந்தப் பெரியவர் (திரு. லோகேஷ், ஒரு மென்பொருள் நிறுவன அதிபர்) பதற்றத்துடன் உணவகத்திற்கு ஓடி வந்தார்.

​"என் பையில் இருந்த ஆவணங்கள் மிக முக்கியமானவை, அது தொலைந்தால் என் தொழிலே முடங்கிவிடும்!" என்று கதறினார்.

​முதலாளி கவினை அழைத்து, அவன் பையைக் கொடுத்த விபரத்தைச் சொன்னார். லோகேஷ் பையைச் சோதித்துப் பார்த்தார். ஒரு டாலர் கூட குறையவில்லை! வைர மோதிரமும் அப்படியே இருந்தது.

லோகேஷ் கவினின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, "தம்பி, நீ நினைத்திருந்தால் இதை மறைத்திருக்கலாம். ஏன் கொடுக்க வந்தாய்?" என்று கேட்டார். கவின் அமைதியாக, "என் தந்தை எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது இதுதான் ஐயா. உழைக்காத பணம் எனக்கு வேண்டாம்" என்றான்.

​மறுநாளே கவினின் வீட்டிற்குச் சென்ற லோகேஷ், அவன் தந்தையின் மருத்துவ செலவு முழுவதையும் ஏற்றுக் கொண்டதையோ, அவனை ஒரு பள்ளியில் சேர்த்து விட்டதையோ, அல்லது அவரது நிறுவனத்தின் அறக் கட்டளையிலிருந்து அந்த குடும்பத்திற்கு உதவி செய்யத் துவங்கியதோ....

புதுவசந்தம் விக்ரமன் போன்ற முடிவு என்றாலும் அது தான் நடந்தது. அது தான் மானுடம் இன்னமும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதற்கு சாட்சி.