அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் வாட்ஸ்அப் குரூப் எப்போதும்போல பரபரப்பாக இருந்தது. அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால், ஓய்வுபெற்ற வங்கி மேலாளர் சுந்தரம் தனது மொபைலைத் திறந்து பார்த்தார்.

​அங்கே, பக்கத்து வீட்டு சேகர் ஒரு 'ஸ்முயூல்' (Smule) செயலியின் பாடலைப் பகிர்ந்திருந்தார். பின்னணி இசை பிரமாதமாக ஒலிக்க, சேகர் மிக உத்வேகத்துடன் பாடிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், சுருதி அடியோடு விலகி, தாளம் தறிகெட்டுப் போயிருந்தது. அந்தப் பழைய திரை இசைப் பாடலின் ஒரிஜினல் கௌரவமே அங்கே கேள்விக்குறியாகியிருந்தது!

​ஆனால், கீழே வந்த கமெண்டுகளைப் பார்த்த சுந்தரத்திற்குச் சிரிப்பு வந்தது.

"அண்ணே! எஸ்பிபி-யே நேர்ல வந்தது போல இருக்கு!", "சூப்பர் வாய்ஸ் அண்ணே, தம்ஸ் அப்!"என்று நண்பர்கள் லைக்குகளையும் ஹார்ட்டின்களையும் அள்ளித் தெளித்திருந்தார்கள்.

​சேகரும் பெருமிதத்தோடு, "நன்றி நண்பர்களே! எல்லாம் உங்கள் அன்பு" என்று ரிப்ளை செய்து, தான் ஏதோ ஒரு மிகப்பெரிய மேடை கச்சேரியை வெற்றிகரமாக முடித்தது போன்ற திருப்தியில் மிதந்தார்.

​அன்று மாலை, குடியிருப்பின் பூங்காவில் சுந்தரமும், இசையைத் தீவிரமாகக் கற்று வரும் கல்லூரி மாணவன் கௌதமும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது அங்கே உற்சாகமாக நடந்து வந்த சேகர், "என்ன சுந்தரம் சார், என் பாட்டைக் கேட்டீங்களா? எப்படி இருந்துச்சு?" என்று கேட்டார்.

​சுந்தரம் புன்னகையுடன், "நல்லா என்ஜாய் பண்ணிப் பாடுறீங்க சேகர்" என்றார் நாசூக்காக.

​சேகர் நகர்ந்ததும் கௌதம் லேசான ஆதங்கத்துடன், "என்ன சார் இது? சுருதி, தாளம் எதுவுமே இல்லை. இதைப் போய் எல்லாரும் சூப்பர்னு சொல்றாங்க. அவரும் நிஜமாவே தான் ஏதோ தியாகராஜ பாகவதர் ரேஞ்சுக்குப் பாடுறதா நினைச்சுக்கிறாரே! இவங்களுக்கு இசையோட ஸ்டாண்டர்ட் பத்தி கவலையே இல்லையா?" என்றான்.

​சுந்தரம் கௌதமின் தோளைத் தட்டிச் சிரித்தார். "கௌதம், இங்கே தான் மனித மனங்களோட இரண்டு வெவ்வேறு அணுகுமுறைகளை நாம் புரிஞ்சுக்கணும். இந்த உலகத்துல ரெண்டு வகையான மனிதர்கள் இருக்காங்க:

இவங்களுக்கு 'நான் இதில் கலந்துக்கிறேனா?', 'எனக்கு இதுல மகிழ்ச்சி கிடைக்குதா?', 'என் உணர்வை வெளிப்படுத்துறேனா?' என்கிறது மட்டும்தான் முக்கியம். சேகர் இந்த வகைதான். அவர் இசையை ஒரு கலையா பார்க்கலை; தன் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தும் ஒரு கருவியா பார்க்கிறார். இதனால யாருக்கும் எந்த விபரீதமும் வரப்போறதில்லை. அவங்க ஒருபோதும் பெரிய கச்சேரிகளுக்கோ, போட்டிகளுக்கோ போய் பாடப்போறதும் இல்லை.

உன்னை மாதிரி ஆட்கள் இந்த வகை. 'உண்மை என்ன?', 'ஆதாரம் என்ன?', 'தரம் என்ன சொல்கிறது?', 'நான் எங்கே தவறாக இருக்கிறேன்?' அப்படின்னு ஒவ்வொரு விஷயத்துலயும் நேர்த்தியையும், ஆழத்தையும் எதிர்பார்ப்பீங்க."

​"அப்ப சேகர் அண்ணன் பண்றது தப்பில்லையா சார்?" என்று கேட்டான் கௌதம்.

​"இசையோடு நிறுத்திக்கொண்டால் தப்பில்லை கௌதம்..." என்று சுந்தரத்தின் குரல் சற்று சீரியஸானது. "ஆனா, இந்த மனநிலை இசையோடு மட்டும் நிக்காம... அரசியல், பொருளாதாரம், விளையாட்டு, ஏன்... மருத்துவம் வரைக்கும் நீளும்போதுதான் பிரச்சனை ஆரம்பிக்குது.

​இதைத்தான் ஆழமான உளவியல்ல 'இல்லுஷன் ஆஃப் அண்டர்ஸ்டாண்டிங்' (Illusion of understanding)-ன்னு சொல்லுவாங்க. அதாவது, ஒரு விஷயத்தைப் பத்தி கொஞ்சமே கொஞ்சம் தெரிஞ்சிருந்தாலும், அதைப்பத்தி தனக்கு முழுசா தெரியும்னு ஒரு மாயை அவங்களுக்குள்ள உருவாகிடும். இதோட வெளிப்பாடுதான் 'ஓவர் கான்ஃபிடன்ஸ் எஃபெக்ட்' (Overconfidence effect). எந்தவிதமான ஆய்வோ, தரவுகளோ இல்லாம, வாட்ஸ்அப் மெசேஜ்களை மட்டும் வச்சுக்கிட்டு, பொருளாதாரத்தைப் பத்தியும், மருத்துவத்தைப் பத்தியும் சோஷியல் மீடியால அடிச்சு விடுவாங்க. தான் சொல்றதுதான் நூறு சதவீதம் சரின்னு தீவிரமா வாதிடுவாங்க."

​பூங்காவின் விளக்குகள் ஒளிரத் தொடங்கின. சுந்தரம் கௌதமைப் பார்த்து முத்தாய்ப்பாகச் சொன்னார்:

​"விவாதங்கள் அறிவார்ந்ததா இருக்கணும்னா, அது இசையா இருந்தாலும் சரி, அரசியலா இருந்தாலும் சரி... ஒரு முக்கியமான மனப்பண்பு நமக்கு வேணும் கௌதம். அதுதான், 'நான் தவறாக இருக்கலாம்' (I could be wrong) என்ற சாத்தியத்தை எப்போதும் மனதில் வைத்திருப்பது!

​நம்முடைய சொந்த அனுமானங்களை நாமே கேள்வி கேட்கணும் (Challenge your own assumptions). 'நான் நினைப்பது தவறாக இருக்கலாமோ, இதில் இன்னும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது இருக்கிறதோ' என்ற தேடலும், அடக்கமும் யாருக்கு இருக்கோ... அவங்களால மட்டும்தான் வாழ்க்கையில உண்மையைக் கற்றுக்கொள்ள முடியும், ஆழமான அறிவைப் பெற முடியும்!"

​கௌதமிற்குப் புரிந்தது. இசையின் தரம் தன் உழைப்பில் இருக்கிறது; அதே சமயம் அடுத்தவர் மகிழ்ச்சியைக் கலைக்காமல், தன் அறிவின் எல்லையை உணர்ந்து வாழ்வதே உண்மையான முதிர்ச்சி என்பதை உணர்ந்து அவன் புன்னகைத்தான்.