கதை ஆரம்பிக்கிறது 1999 அக்டோபரில்.

சூப்பர் சூறாவளி ஒடிஷா கடற்கரையைத் தாக்கி 10,000-க்கும் மேற்பட்டோரைக் கொன்றதுடன், அதன் மென்மையான டெல்டா நிலப்பரப்பை நிரந்தரமாக மாற்றியது.

10,000 பேரைக் கொன்ற ஒரு சூறாவளிக்குப் பிறகு, ஒடிஷா பெண்கள் 45,000 மாங்குரோவ் மரங்களை நட்டு எதிர்த்து போராடினர்…

பூரியில் (ஒடிஷா) உள்ள தேவி ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில், சௌம்யா ரஞ்சன் பிஸ்வால் பெண்கள் முன்னெடுக்கும் மாங்குரோவ் மறுசீரமைப்பு முயற்சியை வழிநடத்தி வருகிறார்….

இதுவரை 45,000 நாற்றுகள் நடப்பட்டுள்ளன….

சூறாவளிகளுக்கு எதிரான இயற்கைத் தடுப்பை மீண்டும் உருவாக்கவும், கடலோர வாழ்வாதாரத்தைப் பாதுகாக்கவும் இது தான் வழி.

ஒடிஷா மாங்குரோவுகள்

முழங்கால் அளவு சேற்றில் மென்மையான அவிசென்னியா மற்றும் ரைசோஃபோரா நாற்றுகளைச் சுமந்துச் சென்ற சில பெண்களுடன் தொடங்கிய இந்த முயற்சி, இன்று அருகிலுள்ள கிராமங்களில் உள்ள 60-க்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்கள் பங்கேற்கும் சமூகப் பணியாக வளர்ந்துள்ளது.

அலை குறையும் நேரத்தில், ஆறு பின்னோக்கி விலகுகிறது.

தேவி ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் உள்ள சேற்றுப் பரப்புகள் வெளிப்படத் தொடங்குகின்றன; நண்டுகளின் அசைவுகளால் அவை உயிரோட்டமாகத் தெரிகின்றன.

பெண்கள் வரிசையாக நடந்து செல்கின்றனர்; அவர்களின் சேலைகள் கணுக்காலுக்கு மேல் மடக்கப்பட்டுள்ளன; கைகளில் சிறிய பச்சை முளைகள் அல்லது மாங்குரோவ் விதைகள் நிறைந்துள்ளன. குறியிடப்பட்ட இடங்களில் நின்று, குனிந்து, இளம் செடிகளை முறையாக மண்ணில் நட்டுவிடுகின்றனர்.

அவர்களுள் சனா ஜாட்லிங் கிராமத்தைச் சேர்ந்த நளினி காந்தியும் ஒருவர். இன்று அனுபவமுள்ளவரைப் போல எளிதாகச் செயல்படுகிறார். ஆனால் ஒரு காலத்தில், இந்த மாங்குரோவ் பகுதிகள் அவருக்கு விறகும் சேறும் தவிர வேறெதையும் குறிக்கவில்லை.

அவரது கிராமத்தின் பெரும்பாலான குடும்பங்களைப் போலவே, நளினியின் வாழ்க்கையும் ஆற்றைச் சார்ந்திருந்தது.. அவர்கள் வைத்திருந்த நிலம் வாழ்வாதாரத்திற்கு போதாமல் இருந்ததால், தினமும் சேகரித்த இறால், மீன், நண்டுகள் ஆகியவையே அவர்களின் ஆதாரம்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, விறகு சேகரிக்கச் சென்ற ஒரு பயணத்தில், ஆற்றங்கரையில் மாங்குரோவ் நாற்றுகளை வகைப்படுத்திக் கொண்டிருந்த இளம் தன்னார்வலர்களைக் கண்டார். ஆர்வத்துடன் அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று கேட்டார். “முதலில், சேறும் நீர் தேங்கிய பகுதிகளில் மரங்களை நடுவது ஏன் இவ்வளவு முக்கியம் என்று எங்களுக்குப் புரியவில்லை,” என்கிறார் அவர்.

மாங்குரோவுகள் வெறும் மரங்கள் அல்ல, உயிருடன் இருக்கும் இயற்கைத் தடுப்புகள் என்று தன்னார்வலர்கள் விளக்கினர். அவை ஆற்றங்கரைகளை அரிப்பிலிருந்து காப்பதையும், புயல்களுக்கு எதிரான இயற்கைக் கவசமாக இருப்பதையும், தங்களின் வாழ்க்கை சார்ந்திருக்கும் மீன்களையும் நண்டுகளையும் பாதுகாப்பதையும் அவர்கள் கூறினர். அதுவே திருப்புமுனையாக அமைந்தது.

“என் குடும்பம் சார்ந்திருக்கும் மீன், இறால், நண்டுகள் ஆகியவற்றின் வாழ்வை ஆரோக்கியமான மாங்குரோவுகள் தாங்குகின்றன என்பதை அறிந்ததே என்னை மிகவும் நம்ப வைத்தது,” என்று அவர் கூறுகிறார். விரைவில், நளினியும் அவரது கிராமத்தைச் சேர்ந்த மற்ற நான்கு பெண்களும் பல ஆண்டுகளாக ஏற்பட்ட அரிப்பும் புறக்கணிப்பும் அழித்ததை மீட்டெடுப்பது எப்படி என்பதை கற்றுக்கொண்டனர்.

அந்த ஆரம்ப நாட்களை நளினி இன்னும் நினைவுகூர்கிறார்: அலைநீரில் நடந்து, ஒவ்வொரு நாற்றையும் கையால் நட்டு, அவை உயிர்வாழுமா என்ற தெரியாமையில் இருந்தார். இன்று அவை உயரமாகவும் வலிமையாகவும் வளர்வதைப் பார்த்து, அவர் மரங்களை மட்டுமல்ல பார்க்கிறார். பாதுகாப்பையும், வாழ்வாதாரத்தையும், நம்பிக்கையையும் பார்க்கிறார். “இது எங்கள் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாப்பது பற்றியது,” என்று அவர் கூறுகிறார். “அடுத்த தலைமுறைக்கு நாங்கள் பெற்றதை விட சிறந்த ஒன்றை விட்டுச் செல்ல வேண்டும்.”

ஒருகாலத்தில், ஒடிஷா கடற்கரையில் வாழ்ந்த ஒதுக்கப்பட்ட பெண்கள் எரிபொருள், மீன், நண்டுகளுக்காக மாங்குரோவுகளைச் சார்ந்திருந்தனர்—அவர்களைப் பாதுகாத்த அதே சூழலியலை தாங்களே சேதப்படுத்துகிறார்கள் என்பதை அறியாமலே. இன்று, அவர்கள் முன்னணிப் பாதுகாவலர்களாக நிற்கிறார்கள்.

ஏனெனில் இந்தக் கடற்கரை எப்போதும் இப்படியில்லை. இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இதே பகுதி முற்றிலும் வேறுபட்ட கதையைக் கூறியது.

புரி மற்றும் ஜகத்சிங்பூர் மாவட்டங்களின் சில பகுதிகளை உள்ளடக்கிய தேவி ஆற்றின் முகத்துவாரம் மிகவும் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் ஒன்றாகும். மாங்குரோவ் காடுகள் அழிந்தன, விவசாய நிலங்கள் உப்புத்தன்மை கொண்டன, குடியிருப்புகள் அலை வெள்ளங்களுக்கு வெளிப்பட்டன.

சூழலியல் அமைப்புகளுக்கும் வாழ்வாதாரங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பை மையமாகக் கொண்டு நீண்டகாலமாகப் பணியாற்றி வரும் பிஸ்வால், இந்தக் கடற்கரையின் கதை, அது முன்பு எப்படி இருந்தது, எவ்வாறு மாறியது, இன்று அதை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப பெண்கள் எவ்வாறு முன்வருகின்றனர் என்பதைக் குறித்துக் கூறுகிறார்.

“இங்கே மீன்பிடித்தலும் சேகரிப்புப் பணிகளுமே முக்கிய வாழ்வாதாரங்கள். ஆனால் அவை நிலைத்தன்மையற்றவை,” என்று அவர் விளக்குகிறார்.

தொடர்ச்சியான சுரண்டலும் சுற்றுச்சூழல் அழுத்தமும் காரணமாக மாங்குரோவ் பரப்பு குறையத் தொடங்கியபோது, அதன் தாக்கம் நேரடியாக உணரப்பட்டது. மீன் பிடிப்பு குறைந்தது, உப்புத்தன்மை அதிகரித்தது, விறகுக்காக மக்கள் இன்னும் தொலைவு செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

வீட்டுக்கான எரிபொருளும் கூடுதல் வருமானமும் பெரும்பாலும் பெண்களின் பொறுப்பாக இருந்ததால், இந்த மாற்றங்களின் மிகப்பெரிய சுமையை அவர்கள் சுமந்தனர்.

அஸ்தரங்காவைச் சேர்ந்த கடல் ஆமைகள் மற்றும் மாங்குரோவ் பாதுகாப்பு ஆர்வலரான பிஸ்வால், ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேலாக கடலோர சூழலியலில் பணியாற்றியிருந்தார். Odisha Paryavaran Sanrakshan Abhiyan Trust (OPSA) என்ற இலாப நோக்கமற்ற அமைப்பின் மூலம் பணியாற்றியபோது, சுற்றுச்சூழல் சீரழிவும் வறுமையும் ஒன்றையொன்று எவ்வாறு வலுப்படுத்துகின்றன என்பதை அவர் நேரடியாகக் கண்டிருந்தார்.

இந்த சார்பிலிருந்து சமூகங்களை விலக்கி நிறுத்த தொடர்ந்து ஈடுபாடு தேவைப்பட்டது.

வளமாக இருந்த மாங்குரோவுகளை பாதுகாப்புக் கவசமாக மாற்றுதல்

அஸ்தரங்காவில் உள்ள தனது மையத்தில் பிஸ்வால் பயிற்சி வகுப்புகளை நடத்தத் தொடங்கினார். குறிப்பாக பெண்களுடன் சேர்ந்து, கடலோரப் பாதுகாப்பில் மாங்குரோவுகளின் பங்கை விளக்கினார்.

“சூறாவளிகளிலிருந்து இந்த நிலப்பரப்புகளைப் பாதுகாப்பதில் மாங்குரோவுகள் மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன,” என்று அவர் கூறுகிறார்.

2023-இல், இந்த முயற்சி அதிகாரப்பூர்வமாக Women for Mangroves Initiative என்ற பெயரில் விரிவடைந்தது; மறுசீரமைப்பில் பெண்களை முதன்மை பங்குதாரர்களாக இணைப்பதே அதன் நோக்கமாக இருந்தது.

ஆரம்பத்தில் மக்கள் தயக்கத்துடன் இருந்தனர்.

பல பெண்களுக்கு முறையான சுற்றுச்சூழல் பயிற்சியில் அனுபவம் குறைவாக இருந்தது. தொழில்நுட்பப் பணியாகக் கருதப்பட்ட இதில் பங்கேற்பது குறித்து அவர்கள் உறுதியாக இல்லை. ஆனால் காலப்போக்கில் பங்கேற்பு அதிகரித்தது.

பிஸ்வால், குறிப்பாக பெண்களை, அஸ்தரங்காவில் உள்ள தனது பயிற்சி மையத்துக்கு அழைத்து வரத் தொடங்கினார். அங்கு அவர் பாதுகாப்பைப் பற்றியதோடு மட்டுமல்ல, வாழ்வாதாரத்தையும் பற்றி பேசினார்.

மாங்குரோவுகள் தடைகள் அல்ல. அவை கவசங்கள் என்று அவர் அவர்களிடம் விளக்கினார்.

“சூறாவளிகளிலிருந்து இந்த நிலப்பரப்புகளைப் பாதுகாப்பதில் மாங்குரோவுகள் மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன,” என்று அவர் கூறுகிறார்.

மெல்ல, அந்தச் செய்தி மக்களின் மனதில் பதிந்தது.

பெண்கள் முன்னணிக்குள் வந்தனர்

“பவளப் பாறைகளுக்குப் பிறகு உயிரியல் பல்வகைமையில் இரண்டாவது இடத்தில் மாங்குரோவுகள் உள்ளன,” என்று பிஸ்வால் கூறுகிறார். “இந்தியாவில், மாங்குரோவுகளில் டால்பின்கள், ஆமைகள், மீன்பிடிப் பூனைகள், நீர்நாய்கள், முதலைகள் உள்ளிட்ட ஆயிரக்கணக்கான இனங்கள் வாழ்கின்றன.”

முன்பு வீட்டு வேலைகளில் மட்டுமே இருந்த பெண்கள், இன்று நடவு நடவடிக்கைகளைத் திட்டமிடுதல், நாற்றுப் பண்ணைகளை நிர்வகித்தல், வளங்களின் பயன்பாடு குறித்த சமூக விவாதங்களில் பங்கேற்பது போன்ற பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.

முடிவெடுப்பதில் ஓரங்கட்டப்பட்டிருந்த பெண்கள் இன்று அதன் மையத்தில் உள்ளனர்.

ஆரம்பத்தில் எதிர்ப்புகள் இருந்தன—வீட்டுப் பொறுப்புகளையும் வெளிப்பணியையும் சமநிலைப்படுத்துவது எளிதல்ல. தலைமைப் பொறுப்புகளை ஏற்கவும் சிரமமாக இருந்தது.

ஆனால் காலப்போக்கில் ஏதோ ஒன்று மாறியது.

“இந்த முயற்சியின் உண்மையான மாற்றத்தை உருவாக்குபவர்கள் பெண்கள்தான்,” என்று பிஸ்வால் கூறுகிறார்.

உள்ளூர் முயற்சியாகத் தொடங்கிய இது, இப்போது மிகப் பெரிய இலக்கை நோக்கி நகர்கிறது. பிஸ்வாலின் நோக்கம் தெளிவானது: “2030-க்குள் 10 லட்சம் மாங்குரோவுகள்,” என்று அவர் கூறுகிறார்.

இது மிகுந்த லட்சியமான இலக்கு என்றாலும், அனுபவத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த ஒன்று.

“இது ஒரு இயக்கமாக மாற வேண்டும்—அரசையும் திட்டங்களையும் தாண்டி.” இந்த முயற்சியின் வெற்றி இறுதியில் உள்ளூர் மக்களின் உரிமை உணர்வைப் பொறுத்தது என்று பிஸ்வால் நம்புகிறார்.

“உள்ளூர் இளைஞர்கள், அறிவுஜீவிகள், சமூகங்கள் அனைவரும் தங்களுக்குப் பொறுப்பு இருப்பதாக உணர வேண்டும்.”

ஒரு காலத்தில், ஒவ்வொரு சூறாவளியும் நிவாரண முகாம்களுக்கு இடம்பெயர வேண்டிய நிலையை உருவாக்கியது. அந்த நினைவு இன்னும் உயிருடன் உள்ளது. ஆனால் தேவி ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில், வேறொரு எதிர்காலம் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. அது மெதுவாக, வேருக்கு வேர், பருவத்திற்கு பருவம் வளர்கிறது.

இவ்வளவு தூரம் வளர்ந்து வந்துள்ள இந்த முயற்சி அரசாங்கமும் பங்கேற்றால் இன்னும் பல நூறு மடங்கு பயனடையலாம்…..

மாநில மத்திய அரசு செவி சாய்க்குமா?!?