அதிகாலை நான்கு மணி. சென்னை திருவான்மியூரின் அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பில், கார்த்திக்கின் முகத்தில் ‘ஐபோன்’ திரையின் நீல வெளிச்சம் மட்டும் படர்ந்திருந்தது. அவனுடைய விரல்கள் அலைபேசித் திரையைத் தேய்த்துக் கொண்டே இருந்தன

கடந்த மூன்று மணி நேரமாக அவன் என்ன பார்த்தான்? நினைவில்லை. ஏதோ சில ரீல்ஸ்கள், சில ட்விட்டர் சண்டைகள், யாரோ ஒரு அறிமுகமில்லாத நபரின் வெளிநாட்டு சுற்றுலாப் புகைப்படங்கள்.

"கார்த்திக்… இன்னும் தூங்கலையா? நாளைக்கு உனக்கு முக்கியமான பிரசென்டேஷன் இருக்குன்னு சொன்ன?"

பக்கத்து அறையிலிருந்து வந்த அவனது அம்மா அலமேலுவின் குரல், அவனது டிஜிட்டல் மயக்கத்தைக் கலைத்தது.

"இதோ தூங்குறேன்மா," என்று பொய் சொன்னான்.

கார்த்திக் ஒரு முன்னணி மென்பொருள் நிறுவனத்தில் மூத்த வடிவமையப்பாளர் .உலகமே கொண்டாடும் செயலிகளை உருவாக்குவது அவன் வேலை. ஆனால், அதே செயலிகள் மனித மூளையை எப்படி அடிமையாக்குகின்றன என்பதை அவன் நன்கு அறிவான். அறிந்தும், அவனால் அதிலிருந்து தப்பிக்க முடியவில்லை.

அவனுடைய போனில் 'ஸ்கிரீன் டைம்' காட்டிய அளவு: 9 மணி நேரம் 42 நிமிடங்கள்.

காலை ஒன்பது மணிக்கு அலுவலகக் கூட்டம். கார்த்திக் தன் மடிக்கணினியின் முன்னால் அமர்ந்திருந்தான். அவனது குழுவினர் புதியதொரு ‘ஈ-காமர்ஸ்’ செயலி பற்றிய விவாதத்தில் இருந்தனர்.

"நாம இந்த ஆப்-ல ‘அடிக்டிவ் லூப்’ கொண்டு வரணும். யூசர் உள்ள வந்தா வெளியவே போகத் தோணக் கூடாது. அப்பதான் நம்ம ரெவென்யூ கூடும்," என்றான் அவனது மேலாளர் விக்ரம்.

கார்த்திக்கிற்குள் ஏதோ ஒன்று சுருக்கென்றது. "விக்ரம், நாம ஏன் யூசரோட நேரத்தை மிச்சப்படுத்துற மாதிரி ஆப் டிசைன் பண்ணக் கூடாது? ஏன் அவங்களை லாக் பண்ணி வைக்கணும்?" என்று கேட்டான்.

விக்ரம் பலமாகச் சிரித்தான். "கார்த்திக், நீ இன்னும் பழைய உலகத்துல இருக்க. இன்னைக்கு தேதில ‘அட்டென்ஷன் தான் காசு’. யாருக்கு அதிக நேரம் அட்டென்ஷன் கிடைக்குதோ, அவங்கதான் ஜெயிப்பாங்க."

கூட்டம் முடிந்து கார்த்திக் தன் இருக்கையில் சாய்ந்தான். அவனுக்குத் தன் காதலி சுவேதாவின் நினைவு வந்தது. அவளுக்கு அழைத்து இரண்டு நாட்கள் ஆகிவிட்டன. சுவேதாவும் ஒரு ஐடி ஊழியர்தான். வாட்ஸ்அப்பில் மெசேஜ் அனுப்பினான்.

கார்த்திக்: "சுவேதா, இன்னைக்கு ஈவினிங் மீட் பண்ணலாமா?"

சுவேதா (10 நிமிடங்களுக்குப் பின்): "சாரி கார்த்திக், இன்னைக்கு ஒரு வெபினார் இருக்கு. அப்புறம் இன்ஸ்டால ஒரு லைவ் போகணும். நாளைக்கு பார்க்கலாம்."

கார்த்திக் பெருமூச்சு விட்டான். அவர்கள் காதலிக்கத் தொடங்கி மூன்று வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. ஆரம்பத்தில் இருந்த அந்த நீண்ட நள்ளிரவுப் பேச்சுகள், இப்போது வெறும் 'லைக்'குகளாகவும், இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ் பகிர்வுகளாகவும் சுருங்கிவிட்டன. ஒரே நகரத்தில், சில கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்தும், அவர்கள் இருவேறு டிஜிட்டல் தீவுகளில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தனர்.

அடுத்த வாரம் கார்த்திக்கிற்கு ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. கிராமத்தில் இருக்கும் அவனது தாத்தா கல்யாணசுந்தரத்திற்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்ற செய்தி வந்தது. அலமேலு ஏற்கனவே ஊருக்குக் கிளம்பிவிட்டாள். கார்த்திக்கையும் உடனே வருமாறு அழைத்தாள்.

வேலைப்பளு அதிகம் இருந்தாலும், கார்த்திக் மூன்று நாட்கள் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு, தஞ்சாவூருக்கு அருகில் உள்ள ‘பூதலூர்’ என்ற தன் சொந்த கிராமத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

பஸ்ஸிலும் அவனது விரல்கள் சும்மா இருக்கவில்லை. சிக்னல் குறையக் குறைய அவனுக்குள் ஒருவித பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது.

கிராமத்து வீட்டின் வாசலில் பஸ் நின்றபோது, மதியம் இரண்டு மணி. மொபைலில் சிக்னல் 'E' என்று காட்டியது. அதாவது, இன்டர்நெட் வேலை செய்யாது. கார்த்திக்கிற்குள் ஒரு நிமிடம் உலகம் ஸ்தம்பித்தது போல் இருந்தது.

வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். திண்ணையில் தாத்தா சாய்வு நாற்காலியில் படுத்திருந்தார். ஓட்டுக் வீட்டின் குளுமையும், மாட்டுத் தொழுவத்தின் வாசமும் அவனை வரவேற்றன.

"வாடா கார்த்தி… எப்படி இருக்கே?" தாத்தாவின் குரலில் எண்பது வயதின் நடுக்கம் இருந்தாலும், கண்களில் பேரன்பு இருந்தது.

"நல்லா இருக்கேன் தாத்தா. உடம்புக்கு என்ன?"

"ஒன்னுமில்லடா, இந்த வயசுக்கே உரிய சோர்வுதான். நீ வந்துட்டல்ல, இனி சரியாயிடும்," என்று புன்னகைத்தார்.

முதல் நாள் கார்த்திக்கிற்கு நரகமாக இருந்தது. ஒவ்வொரு ஐந்து நிமிடத்திற்கும் அவன் கை அறியாமல் பாக்கெட்டிற்குள் சென்று போனை எடுத்தது. ஆன் செய்தவுடன் 'நோ இன்டர்நெட் கனெக்ஷன்' என்று வரும். ஏமாற்றத்துடன் அதைத் திரும்ப வைப்பான். இதற்கு ‘ஃபாண்டம் வைப்ரேஷன்’ என்று பெயர் – போன் அடிக்காமலேயே அடிப்பது போன்ற ஒரு மாய உணர்வு.

"என்னடா கார்த்தி, அந்தப் பெட்டியைப் பாத்துட்டே இருக்கே? இங்கே பாரேன், இந்த வருஷம் நம்ம தோப்புல மாம்பழம் நல்லா விளைஞ்சிருக்கு," என்றார் தாத்தா.

தாத்தா அவனைக் கூட்டிச்சென்று வீட்டின் புழக்கடையைக் காட்டினார். அங்கே ஒரு பெரிய வேப்ப மரமும், அதன் கீழ் ஒரு திண்ணையும் இருந்தன.

மாலை நேரத்தில், ஊர் பெரியவர்கள் சிலர் திண்ணைக்கு வந்தனர். அவர்கள் யாரும் கையில் போன் வைத்திருக்கவில்லை. ஒருவருக்கொருவர் முகத்தைப் பார்த்துப் பேசினர். ஊர் அரசியல், மழை நிலவரம், பக்கத்து வீட்டு விசேஷம் எனப் பேச்சுகள் சுவாரஸ்யமாக நகர்ந்தன.

கார்த்திக் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்து கவனித்தான். பேச்சில் எந்த அவசரமும் இல்லை. ஒருவருடைய பேச்சை அடுத்தவர் குறுக்கிடாமல் முழுமையாகக் கேட்டனர்.

"இங்கே யாருக்கும் விட்டர் கணக்கு இல்லை, ஆனால் ஒருவருக்கொருவர் துக்கத்திலும் சந்தோஷத்திலும் உடனே ஓடி வருகிறார்கள். இங்கே ‘ஃபாலோயர்ஸ்’ இல்லை, மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்," என்று கார்த்திக் தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.

இரண்டாம் நாள் இரவு, பலத்த மழை பெய்ததால் மின்சாரம் தடைபட்டது. விளக்கு வெளிச்சத்தில் தாத்தா தன் பழைய மரப்பெட்டியைத் திறந்தார். அதிலிருந்து ஒரு தடிமனான, மஞ்சள் நிறப் பக்கங்களைக் கொண்ட டைரியை எடுத்தார்.

"இது என்ன தாத்தா?"

"இது என் முப்பது வருஷத்து வாழ்க்கைடா. நீங்க இப்ப போன்ல குறிச்சு வைக்கிறீங்கல்ல, அப்போலாம் எங்களுக்கு இதுதான். நான் பார்த்த மனிதர்கள், எனக்குப் பிடிச்ச வரிகள், உங்க பாட்டி எழுதின சின்னச் சின்ன சமையல் குறிப்புகள் வரை எல்லாமே இதுல இருக்கு."

கார்த்திக் அந்த டைரியைப் புரட்டினான். ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் தாத்தாவின் அழகான கையெழுத்து இருந்தது. ஒரு பக்கத்தில் காய்ந்த மல்லிகைப் பூ ஒன்று ஒட்டப்பட்டிருந்தது.

"தாத்தா, இதை ஏன் இன்னும் வச்சிருக்கீங்க?"

"மனுஷனோட நினைவுகள் ரொம்ப பலவீனமானது கார்த்தி. ஆனா, இந்த மாதிரி காகிதத்துல எழுதி வைக்கும்போது, அதுக்கு ஒரு உயிர் கிடைக்குது. இன்னைக்கு நீங்க போன்ல ஆயிரக்கணக்கான போட்டோ வச்சிருக்கீங்க. ஆனா, எதையாவது நிதானமா உட்கார்ந்து ரசிக்கிறீங்களா?"

தாத்தாவின் கேள்வி கார்த்திக்கின் நெஞ்சில் சம்மட்டியால் அடித்தது போல் இருந்தது. உண்மைதான். அவனது போனில் 20,000 புகைப்படங்கள் இருந்தன. ஆனால், கடந்த ஓராண்டில் அவன் ஒரு முறை கூட அவற்றைத் திரும்பிப் பார்த்ததில்லை.

அன்று நள்ளிரவு, மின்சாரம் இன்னும் வரவில்லை. மழையின் சத்தம் மட்டும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. கார்த்திக்கிற்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அவன் திண்ணைக்கு வந்து அமர்ந்தான்.

குளுமையான காற்று அவன் முகத்தில் அடித்தது. மொபைல் போனை கையில் எடுத்தான். பேட்டரி 10% தான் இருந்தது. சிக்னல் அறவே இல்லை. அவன் முதன்முறையாக அந்தப் போனை முழுமையாக ‘சுவிட்ச் ஆஃப்’ (Switch Off) செய்தான்.

அந்த நொடி, அவனுக்குள் ஒரு பெரிய விடுதலை உணர்வு ஏற்பட்டது.

சுற்றிப் பார்த்தான். இருட்டிலும் வானத்தில் நட்சத்திரங்கள் மின்னிக் கொண்டிருந்தன. தவளைகளின் சத்தமும், இலைகளின் அசைவும் ஒரு புதிய இசையாக அவனுக்குக் கேட்டது. கடந்த ஐந்து வருடங்களில், அவன் எப்போது இயற்கையை இப்படி உற்று நோக்கியிருக்கிறான்? அவனுக்கு நினைவே இல்லை.

அவன் தன் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் ஒரு சிறந்த வடிவமைப்பாளன், ஆனால் தன் சொந்த வாழ்க்கையை வடிவமைக்கத் தவறிவிட்டான். சுவேதாவுடன் அவன் பேசிய வார்த்தைகளை விட, வாட்ஸ்அப் எமோஜிகள்தான் அதிகம். அம்மாவின் சமையலை ருசிப்பதை விட, அதை இன்ஸ்டாகிராமில் ஸ்டோரி போடுவதில்தான் அவன் குறியாக இருந்தான்.

"நாம் தொழில்நுட்பத்தை ஆளவில்லை, தொழில்நுட்பம்தான் நம்மை ஆளுகிறது," என்ற கசப்பான உண்மை அவனுக்கு உறைத்தது.

மூன்றாம் நாள் காலை, கார்த்திக் சென்னைக்குக் கிளம்பத் தயாரானான். தாத்தாவின் உடல்நிலை இப்போது தேறியிருந்தது.

"கிளம்பறியா கார்த்தி? அப்புறம் எப்போ வருவே?" தாத்தா கேட்டார்.

"சீக்கிரமே வருவேன் தாத்தா. ஆனா அடுத்த முறை வரும்போது, இந்த போனை ஆஃப் பண்ணிட்டு, உங்க டைரி மாதிரி எனக்கும் ஒரு டைரி வாங்கிட்டு வருவேன்," என்றான் புன்னகையுடன்.

தாத்தா அவனை அணைத்துக் கொண்டார்.

சென்னைக்குத் திரும்பும் பஸ்ஸில் அமர்ந்தபோது, கார்த்திக் தன் போனை ஆன் செய்தான். நூற்றுக்கணக்கான நோட்டிபிகேஷன்கள் வந்து குவிந்தன. வாட்ஸ்அப், இன்ஸ்டாகிராம், லிங்க்ட்இன் என அனைத்தும் அவனது கவனத்தை ஈர்க்கப் போராடின.

ஆனால், இந்த முறை கார்த்திக் பதற்றமடையவில்லை. அவன் மெதுவாக செட்டிங்ஸ் (Settings) பகுதிக்குச் சென்றான். அத்தியாவசியமான ஆப்களைத் தவிர, மற்ற அனைத்து சமூக வலைத்தள ஆப்களின் ‘நோட்டிபிகேஷன்களையும்’ நிரந்தரமாக முடக்கினான்.

அடுத்து, சுவேதாவிற்கு அழைத்தான்.

"ஹலோ கார்த்திக், ஊர்ல இருந்து வந்துட்டியா? சாரி, நேத்து பேச முடியல…" சுவேதாவின் குரலில் அதே அவசரம்.

"சுவேதா, இன்னைக்கு சாயங்காலம் 6 மணிக்கு பெசன்ட் நகர் பீச்ல உன்னைப் பார்க்கணும். எந்த போனும், சோஷியல் மீடியாவும் இல்லாம, நாம மட்டும் பேசணும். வர முடியுமா?" என்று நிதானமாகக் கேட்டான்.

மறுமுனையில் சில நொடிகள் மௌனம். பிறகு, சுவேதாவின் குரல் சாந்தமாக ஒலித்தது. "கண்டிப்பா வர்றேன் கார்த்திக். எனக்கும் அது தேவைப்படுதுன்னு தோணுது."

மாலை ஆறு மணி. பெசன்ட் நகர் கடற்கரையில் அலைகள் வந்து வந்து போய்க் கொண்டிருந்தன.

கார்த்திக்கும் சுவேதாவும் மணலில் அமர்ந்திருந்தனர். இருவரின் போன்களும் அவர்களின் பைகளில் அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தன.

அவர்கள் தங்களின் வேலைகளைப் பற்றிப் பேசவில்லை; புதிய கேஜெட்டுகள் பற்றிப் பேசவில்லை. தங்களின் சிறுவயது நினைவுகள், தங்களின் பயங்கள், எதிர்காலக் கனவுகள் எனப் பலவற்றைப் பகிர்ந்து கொண்டனர்.

இருட்டித் தொடங்கியபோது, கடலுக்கு மேல் சந்திரன் பிரகாசமாகத் தோன்றியது.

"கார்த்திக், இந்த நிலா எவ்வளவு அழகா இருக்குல்ல? ஒரு போட்டோ எடுக்கவா?" என்று சுவேதா தன் போனை எடுக்கப் போனாள்.

கார்த்திக் அவளது கையைப் பற்றினான். "வேண்டாம் சுவேதா… சில அழகுகளை கேமரா லென்ஸ் வழியா பார்க்கிறதை விட, நம்முடைய கண்கள் வழியா பார்த்து மனசுல சேமிச்சு வைக்கிறதுதான் அழகு. அதுதான் அழியாதது."

சுவேதா கையைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டு, கார்த்திக்கின் தோளில் தலை சாய்த்துக் கொண்டாள்.

டிஜிட்டல் உலகம் உருவாக்கியிருந்த அந்த மாய வலை அறுபட்டு, அவர்களின் நிஜமான வாழ்க்கை அங்கேதான் மீண்டும் தொடங்க ஆரம்பித்தது. அந்த அலைகளின் ஓசையில், மனித உணர்வுகளின் உண்மையான இணைப்பு மீண்டும் உயிர்பெற்றது.

தொழில்நுட்பத்தின் எல்லையற்ற கடலில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த இரு ஆன்மாக்கள், கரையேறி தங்களின் 'மீட்சிக் கோட்டை'க் கண்டுகொண்டன.