அந்த சிறு உயிருக்கு என் மென்மையான தீண்டலைக் கூட தாங்கும் சக்தி இல்லை. அடுத்த கணம், காகிதத்தில் அதன் இயக்கத்தை நிறுத்தி ஒரு சிறு புள்ளியாய் தேங்கி நின்றது.

ஒரு கணம் என் இதயம் நின்று துடித்தது. "நான் ஏன் இதைச் செய்தேன்?" என்ற கேள்வி என்னை உலுக்கியது. அது என்னைக் கடிக்கவில்லை, எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை. அறியாமல் நடந்திருந்தாலும், என் கைகளால் ஒரு பாவம் நிகழ்ந்துவிட்டது.

அந்தச் சிறிய உயிரற்ற உடலைப் பார்த்தபடியே என் மனது சிந்தனையில் ஆழ்ந்தது. "இப்போது இந்த உயிருக்கு என்ன ஆகும்? இதன் பயணம் இத்துடன் முடிந்துவிட்டதா?"

இந்து மத தத்துவத்தின்படி, எந்தவொரு ஜீவனும் அழிவதில்லை. உடல் மட்டுமே அழிகிறது. ஆதி சங்கரரின் அத்வைத சித்தாந்தம் கூறுவது போல, என்னுள் இருக்கும் அதே 'ப்ரம்மம்' (இறைவன்) தான், அந்தச் சிறு பூச்சிக்குள்ளும் ஆத்மாவாக உறைந்திருக்கிறது.

பகவத் கீதையில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு உரைத்த அந்த உன்னதமான ஸ்லோகம் என் நினைவுக்கு வந்தது:

"வாஸாம்ஸி ஜீர்ணானி யதா விஹாய > நவானி க்ருஹ்ணாதி நரோ பராணி | ததா சரீராணி விஹாய ஜீர்ணா ன்யன்யானி சம்யாதி நவானி தேஹீ ||" (கீதை 2:22)

(மனிதன் எப்படி பழைய ஆடைகளைத் துறந்து புதிய ஆடைகளை அணிந்துகொள்கிறானோ, அப்படியே ஆத்மாவானது பழைய உடலைத் துறந்து புதிய உடலை ஏற்கிறது.)

இந்தச் சிறிய பூச்சியின் உடல், அந்த ஆத்மா அணிந்திருந்த ஒரு தற்காலிக ஆடை. என் விரல் பட்டு அந்த ஆடை கிழிந்துவிட்டது. ஆனால் உள்ளே இருந்த அந்த ஒளி பொருந்திய ஆத்மா, வேறு ஒரு புதிய பயணத்தைத் தொடங்கிவிட்டது.

இந்து புராணங்களின்படி, ஒரு ஜீவன் 84 லட்சம் வகையான பிறவிகளை எடுத்த பிறகே மனிதப் பிறவியை அடைகிறது. அந்தச் சிறிய பூச்சி, தனது பரிணாம வளர்ச்சியில் ஒரு படியை இன்று கடந்துவிட்டது. ஒருவேளை, என் அறியாமை அதன் ஒரு பிறவியின் முடிவாகவும், அடுத்த உயர்ந்த பிறவியின் தொடக்கமாகவும் அமைந்திருக்கலாம்.

ஆயினும், என் குற்ற உணர்ச்சி என்னை விடவில்லை. "நைனம் சிந்தந்தி சஸ்த்ரானி..." (ஆத்மாவை ஆயுதங்களால் வெட்ட முடியாது) என்று கீதை கூறினாலும், ஒரு உயிரின் வாழ்நாளை குறுக்கிடும் உரிமை எனக்குக் கிடையாதே!

ஆனால், ஈஸ்வரனின் கணக்கில் எல்லாமே ஒரு மாபெரும் நாடகத்தின் அங்கங்கள் (லீலை). எனது எரிச்சலும், அதன் மரணமும் கூட அந்தப் பிரபஞ்ச நியதியின் ஒரு சிறு பகுதியாக இருக்கலாம். அறியாமல் செய்த இந்தப் பிழைக்காக இறைவனிடம் மானசீகமாக மன்னிப்பு கோரினேன்.

ஒரு சிறிய காகிதத் துண்டில் அந்தப் பூச்சியின் உடலை கவனமாக எடுத்தேன். என் வீட்டு ஜன்னலோரத்தில் இருந்த துளசிச் செடியின் மண்ணில் அதை வைத்து மூடினேன்.

"ஓம் சாந்தி..." என்று என் உதடுகள் முணுமுணுத்தன.

அந்தச் சிறு துளி உயிர் எனக்கு ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்பித்துச் சென்றது. பிரபஞ்சத்தில் ஒவ்வொரு அசைவும், ஒவ்வொரு உயிரும் புனிதமானது. இனி என் கைகள் எழுதுவதற்கு மட்டுமல்ல, எந்த ஒரு சிறு உயிரையும் அரவணைப்பதற்கு மட்டுமே நீள வேண்டும் என்ற உறுதியுடன் மீண்டும் என் பேனாவைக் கையில் எடுத்தேன். அந்த வெள்ளைக் காகிதம் இப்போது முன்பை விட அதிக புனிதமாகத் தெரிந்தது.