​அன்று மேகங்கள் கலைந்து வானம் வெளுத்துக் கிடந்தது. அந்தக் கிராமத்தின் கூட்டுறவு சங்க வாசலில் ஒரு பெரிய கூட்டம் கூடியிருந்தது. கையில் மஞ்சள் பைகளும், நைந்து போன சாக்குகளுமாகப் பல விவசாயிகள் வரிசையில் நின்றிருந்தனர். அரசாங்கம் அறிவித்திருந்த மானிய விலை உரமும், சிறுதானிய விதைகளும் இன்று விநியோகிக்கப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது.

​வரிசையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்த பெரியவர் சுப்பையா, தன் வேட்டியால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டார். "என்னப்பா சின்னராசு, மழையே இல்லை... ஆனா விதையை மட்டும் சரியா விநியோகம் பண்ணிடுறாங்க. இந்த விதையை வாங்கி வெச்சுட்டு வானத்தைப் பாத்துக்கிட்டே கிடக்க வேண்டியதுதான் நம்ம தலையெழுத்து," என்று பக்கத்தில் நின்றிருந்த இளைஞனிடம் சொன்னார்.

​சின்னராசு கசப்பான புன்னகையுடன், "அதை விடுங்க தாத்தா, முதல்ல இந்த வரிசை நகருதான்னு பாருங்க. காலையில ஏழு மணிக்கே வந்துட்டேன். உள்ள இருக்கிற அதிகாரி இப்பதான் டீ குடிக்கப் போயிருக்காராம். எப்ப வருவார்னு யாருக்கும் தெரியல," என்றான்.

​வரிசையில் ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது. பின்னால் நின்றிருந்த ஒருவர், "உரம் கம்மியா தான் வந்திருக்காம். முன்னாடி நிக்கிற சில பேருக்குத்தான் கிடைக்கும்னு சொல்றாங்க" என்று ஒரு தகவலைப் பரப்பினார். இதைக் கேட்டதும் வரிசையில் நின்றிருந்தவர்களிடையே ஒரு பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது. "நாங்கெல்லாம் மனுசங்க இல்லையா? ஒரு வாரம் முன்னாடியே டோக்கன் கொடுத்திருக்க வேண்டியதுதானே? இப்போ வந்து இல்லைன்னு சொன்னா எப்படி?" என்று ஒரு பெண்மணி ஆவேசமாகக் கேட்டார்.

​அப்போது ஒரு விலை உயர்ந்த கார் அந்தச் சங்கத்தின் வாசலில் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இறங்கிய ஒரு நபர், வரிசையைத் தாண்டி நேரடியாக அலுவலகத்தின் உள்ளே சென்றார். சில நிமிடங்களில், இரண்டு பணியாளர்கள் பெரிய உர மூட்டைகளைச் சுமந்து வந்து அவரது காரில் ஏற்றினர்.

​இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கூட்டத்தில் ஒரு முதியவர் உரத்த குரலில் சொன்னார், "பாத்தீங்களா... காசு இருக்கிறவனுக்குக் கார் வரைக்கும் கொண்டு வந்து கொடுப்பாங்க. காடு கழனியையே நம்பி இருக்கிற எங்களுக்கு ஒரு மூட்டை உரத்துக்குக் கூட கையேந்த வேண்டியிருக்கு. அதிகாரிகளுக்குப் பெரிய ஆளுங்களைத்தான் தெரியுது, விவசாயியைத் தெரிய மாட்டேங்குது."

​பணியாளர் உள்ளிருந்து வந்து, "இன்னைக்கு உரம் முடிஞ்சிடுச்சு, வராதவங்க நாளைக்கு வாங்க" என்று சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு ஷட்டரை இழுத்து மூடினார். மக்கள் அப்படியே திகைத்து நின்றனர். "நாளைக்கு வந்தா மட்டும் கிடைச்சுடுமா? போன மாசமும் இப்படித்தான் சொன்னீங்க," என்று சின்னராசு ஆதங்கப்பட்டான்.

​பெரியவர் சுப்பையா மெதுவாக எழுந்து நின்றார். "தம்பி, இதுக்கெல்லாம் பதில் சொல்ல ஆளே இல்லை. நம்ம நிலத்துல விளையுற பொருளுக்கு நாம விலை வைக்க முடியல... நமக்குத் தேவையான பொருளை வாங்கவும் நமக்கு அதிகாரம் இல்லை. இதுதான் நம்ம நிலைமை," என்று சொல்லியபடி தன் காலியான மஞ்சள் பையை மடித்து இடுக்கில் வைத்துக்கொண்டார்.

​அந்தக் கிராமத்துச் சாலையின் ஓரத்தில், காய்ந்து கிடக்கும் நிலங்களைப் பார்த்தபடி மக்கள் கலைந்து சென்றனர். அதிகாரிகளின் அலட்சியமும், விநியோக முறையில் இருக்கும் குளறுபடிகளும் ஒரு சராசரி விவசாயியின் நம்பிக்கையை எப்படிச் சிதைக்கின்றன என்பதற்கு அந்த மதியம் ஒரு மௌனமான சாட்சியாக அமைந்தது