​"என்னங்க, இந்த வருஷம் நம்ம ரவிக்கு ஸ்கூல் பீஸ் கட்டறதுக்குள்ள போதும் போதும்னு ஆகிடுச்சு. இதுல அந்த கார் லோன் வேற பாக்கி இருக்கு... இந்த மாசம் பட்ஜெட் ரொம்ப இடிக்குது," என்று கவலையோடு சொன்னாள் ரேவதி.

​ராகவன் தன் டைரியைப் பார்த்தபடி அமைதியாக இருந்தான். "ஆமாம் ரேவதி, போன மாசம் என் ஆபிஸ்ல ஒரு சின்ன லாஸ். அதனால இன்சென்டிவ் வரல. எப்படியும் மேனேஜ் பண்ணிடலாம்," என்றான் சோர்வாக.

​அவர்களின் இந்தப் பேச்சைக் கூடத்தில் அமர்ந்து பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருந்த ராகவனின் தந்தை வாசுதேவன் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். ராகவன் ஒரு தனியார் வங்கியில் மேலாளராக இருந்தாலும், இக்காலத்து பணவீக்கத்தில் குடும்பத்தைச் சமாளிக்க அவன் படும் பாடு அவருக்குப் புரிந்தது.

​மறுநாள் காலை ராகவன் அலுவலகம் கிளம்பும்போது, வாசுதேவன் அவனை அழைத்தார். "இந்தாப்பா ராகவா, இதை வச்சுக்கோ," என்று ஒரு உறையை நீட்டினார்.

​அதில் கிட்டத்தட்ட ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் இருந்தது. ராகவன் அதிர்ச்சியுடன், "என்னப்பா இது? உங்களுக்கு ஏது இவ்வளவு பணம்?" என்று கேட்டான்.

​வாசுதேவன் சிரித்தார். "இது நான் வேலை பார்த்தப்போ போட்ட எல்.ஐ.சி பாலிசி மெச்சூரிட்டி ஆன காசு. அப்புறம் என்னோட பென்ஷன்ல கொஞ்சம் கொஞ்சமா சேமிச்சது. 'வயசான காலத்துல எதுக்கு இவ்வளவு பணம்'னு அப்போ உன் அம்மா திட்டுவா. ஆனா, ஒரு மரம் வளர்ந்து நிக்கும்போது அதோட வேர் மண்ணுக்குள்ள இருந்து ஊட்டம் கொடுக்கணும் இல்லையா? அதுதான் இது. இப்போதைக்கு இதை வச்சு பீஸை கட்டு," என்றார்.

​ராகவன் கண்கள் கலங்க அப்பாவைப் பார்த்தான். "நாங்கதான் உங்களை கவனிச்சுக்கணும்னு நினைச்சேன் அப்பா, ஆனா இன்னைக்கும் நீங்கதான் எங்களைத் தாங்கிட்டு இருக்கீங்க," என்றான் நெகிழ்ச்சியுடன்.

​அருகில் நின்ற ரேவதிக்கு அன்று ஒரு விஷயம் புரிந்தது. "வீட்டில் இருக்கும் முதியவர்கள் வெறும் பாரம் அல்ல; அவர்கள் இக்கட்டான நேரத்தில் நிழல் தரும் ஆலமரத்தின் விழுதுகள்."

​சேமிப்பு என்பது வெறும் பணத்தைச் சேர்ப்பது மட்டுமல்ல, இக்கட்டான நேரத்தில் தன் குடும்பத்தின் கண்ணீரைத் துடைக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய ஆயுதம் என்பதையும், பெரியவர்களின் அனுபவ அறிவு எத்தகைய பொருளாதாரச் சிக்கலையும் தீர்க்கும் என்பதையும் அந்தத் தம்பதியினர் அன்று உணர்ந்தனர்.