இந்தியா பல்வேறு மதங்கள், மொழிகள், சமூகங்கள் மற்றும் பண்பாடுகளைக் கொண்டமிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடு. இந்தியாவின் சுதந்திரம் ஒரே ஒரு சமூகத்தின் தியாகத்தால்கிடைத்ததல்ல. இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள், பிராமணர்கள் மற்றும் பல்வேறுசமூகங்களைச் சேர்ந்த எண்ணற்ற இந்தியர்கள் ஒன்றிணைந்து போராடி தியாகம் செய்ததன்விளைவாகவே சுதந்திரம் கிடைத்தது. அந்தத் தியாகத்தின் நோக்கம், இந்தியர்கள்அனைவரும் சுதந்திரமாகவும் சம உரிமையுடனும் மரியாதையுடனும் வாழக்கூடிய ஒரு நாட்டைஉருவாக்குவது.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு கடந்த 75 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான காலத்தில் இந்தியா பல்வேறுதுறைகளில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்களைப் பெற்றுள்ளது. மக்களின் கல்வி, சமூகநிலை, பொருளாதார வாய்ப்புகள், அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பம், தகவல் தொடர்பு, நகரமயமாக்கல் மற்றும் வாழ்க்கைத் தரம் ஆகியவற்றில் மிகப்பெரிய மாற்றங்கள்ஏற்பட்டுள்ளன. அதே நேரத்தில் மக்கள் தொகையும் பெருமளவில் மாறியுள்ளது. இந்தமாற்றங்களைக் கருத்தில் கொண்டு, இன்று நாம் உருவாக்க வேண்டிய இந்தியா, சுதந்திரம்பெற்ற காலத்திய இந்தியாவைப் போலவே இருக்க வேண்டுமா அல்லது புதிய காலத்தின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப மேலும் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டுமா என்ற கேள்வியை எழுப்புவதுஇயல்பானது.

2047-ல் வளர்ந்த பாரதத்தை உருவாக்குவதை இலக்காகக் கொண்டுள்ளோம். ஆனால் அதோடுநின்றுவிடாமல், அடுத்த நூறு ஆண்டுகளுக்கும் அதற்கும் அப்பாற்பட்ட காலத்திற்கும் இந்தியாஎவ்வாறு வலிமையான ஜனநாயக நாடாகத் தொடர வேண்டும் என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டும்.

அரசமைப்புச் சட்டத்தை மதிப்பது என்பது அதில் எந்த மாற்றமும் செய்யக்கூடாது என்பதல்ல. அதேபோல், அரசமைப்புச் சட்டத்தை மாற்றுவது குறித்து விவாதிப்பது அதை நிராகரிப்பதும்அல்ல. ஜனநாயகத்தில் சட்டங்கள் காலத்தின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப விவாதிக்கப்பட்டு, சட்டபூர்வமான நடைமுறைகளின் மூலம் மாற்றப்படுகின்றன.

“இயற்கைக்கு முன்னே எதுவுமே நிரந்திரமில்லை காலத்திற்கேற்ப அனைத்தும்மேம்படுத்தப்படலாம்” என்ற எண்ணத்திலிருந்து நாம் சிந்திக்க வேண்டும். எந்த அமைப்பும்அல்லது சட்டமும் எல்லா காலத்திற்கும் எந்த மாற்றமும் தேவையில்லாததாக இருக்க முடியாது. சமூகம் மாறும்போது அதன் தேவைகளும் மாறுகின்றன. எனவே, அரசமைப்புச் சட்டமும்ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை மதிப்புகளைப் பாதுகாத்தபடி, தேவையான இடங்களில்சட்டபூர்வமான சீர்திருத்தங்களுக்கு உட்படுவது இயல்பான ஜனநாயகச் செயல்முறையாகஇருக்கலாம்.

மற்றம் நடந்த பின்பு வேறு வழியின்றி ஏற்றுக்கொள்வதை விட வருமுன் காப்பதே மேல்,தேவையான நல்ல மாற்றங்களை நாமே முன்வந்து கட்டமைப்பது சிறந்தது.

இந்தியாவின் உண்மையான வளம் அதன் மனித வளம். கல்வியறிவு, திறன், ஒழுக்கம், அறிவியல்சிந்தனை, தொழில்நுட்ப அறிவு மற்றும் சமூகப் பொறுப்புணர்வு கொண்ட மனிதர்களைஉருவாக்குவதே நீண்டகால தேசிய வளர்ச்சியின் அடிப்படையாகும். இயற்கை வளம், இயந்திரவளம் மற்றும் மனித வளம் ஆகியவை சமநிலையுடன் வளரும்போது மட்டுமே இந்தியாநிலையான முன்னேற்றத்தை அடையும்.

எனவே, அரசமைப்புச் சீர்திருத்தம் பற்றிய விவாதம் அரசியல் பகைமையாக மாறக்கூடாது. அதுநாடாளுமன்றம், சட்டம், நீதித்துறை மற்றும் ஜனநாயக நிறுவனங்களின் வழியாகஅமைதியாகவும் அறிவார்ந்த முறையிலும் நடைபெற வேண்டும். குடிமக்களின் உரிமைகள், ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை மதிப்புகள் மற்றும் நாட்டின் ஒற்றுமை ஆகியவை பாதுகாக்கப்படவேண்டும்.

நமது முன்னோர்கள் சுதந்திரத்திற்காக தியாகம் செய்தார்கள். இன்றைய தலைமுறையின் கடமை அந்த சுதந்திரத்தைப் பாதுகாத்து, அதை அடுத்த தலைமுறைகளுக்கு இன்னும்வலிமையான நிலையில் வழங்குவதாகும்.

அதற்காக, “என்ன மாற்றம் தேவை?” என்ற கேள்வியை மட்டும் கேட்பதைவிட, “எந்த மாற்றம்இந்தியாவின் எதிர்காலத்திற்கு சிறந்தது?” என்று சிந்திப்போம்.

மாற்றத்தை அஞ்சாமல், மாற்றத்தின் தேவையைப் புரிந்துகொள்வோம். அதே நேரத்தில், மாற்றம் என்பது அவசரமான முடிவு அல்ல; ஆய்வு, விவாதம், ஒப்புதல் மற்றும் சட்டபூர்வமானஜனநாயக நடைமுறையின் மூலம் உருவாக வேண்டிய ஒன்று என்பதை நினைவில்கொள்வோம்.

கலவரம் வேண்டாம் — கருத்தை ஜனநாயகமாகப் பேசுவோம்.
பிரிவினை வேண்டாம் — ஒற்றுமையை வளர்ப்போம்.
வெறுப்பு வேண்டாம் — மனிதநேயத்தை வளர்ப்போம்.
நாட்டின் பாதுகாப்பும் வளங்களும் — அனைவரின் பொறுப்பு.

இந்தியா இந்தியர்களுக்கானது.

கடந்த 75 ஆண்டுகளின் முன்னேற்றத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அடுத்ததலைமுறைகளுக்கான வலிமையான, பாதுகாப்பான, ஒற்றுமையான மற்றும் வளர்ந்தஇந்தியாவை உருவாக்குவது நமது பொறுப்பு.

விக்சித் பாரத் @2047 என்பது ஒரு இலக்கு மட்டுமல்ல; வருங்கால இந்தியாவை இன்று நாமேபொறுப்புடன் கட்டமைக்க வேண்டிய அழைப்பு.